-Neden böyle güzel düşüncelerin , konuşman varken bunları neredeyse kimseyle paylaşmıyorsun?-Galiba kelimeleri boşa sarf edip anlamlarını kaybetmekten korkuyorum.
-O zaman neden benimle konuşuyorsun?
-...Sen beni anlarsın....
O ise sadece güldü ve parkta dolaşmaya devam ettik.Birden durdu ve bana bakmaya başladı.Şaşırdım tabi ''Gel hadi devam edelim''dedim.O ise...Bana çıkma teklif etti.Peki ben ne yaptım , elbette kabul ettim.Sarıldık.Sadece 1 dakika sürdü ama benim için bir ömre bedeldi.Evet , evet değerdi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder